B&B

เรียงตามลำดับความชอบ

1. Avatar (สามมิติ) --> โคตรสุดยอดๆๆๆๆ เหนือคำบรรยาย *****

2. เฉือน

3. The Curious Case of Benjamin Button 

4. Slumdog Millionaire

5. Tokyo Sonata (หนังญี่ปุ่น)

6. LOVER OF 6 YEARS (หนังเกาหลี)

7. The Reader

8. The Wrestler

9. Valkyrie

10. District 9

ขณะเดียวกันยังมีหนังอีกหลายๆ เรื่อง ที่นักวิจารณ์พากันชื่นชม ซึ่งผมก็ซื้อ DVD มาเก็บไว้แล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ดูซะกะที อย่าง UP, CHE, Star Trek, Watchman, Departures

ขอได้รับความขอบคุณจาก... สิงห์ขาวซมซาน

edit @ 24 Dec 2009 12:47:50 by B&B

มาถึงวันนี้คงพอฟันธงได้แล้วว่าการรัฐประหารครานั้นเป็นการถอยหลัง ‘ตก’ คลองของสังคมไทยอย่างจริงจัง เหตุการณ์นี้ทำลายระบอบประชาธิปไตยที่เพิ่งเริ่มผลิบานในสังคมไทยอยู่ดีๆ แท้ๆ (เพราะนับเป็นเวลา 15 ปีมาแล้วที่ประเทศไทยปลอดจากการใช้กำลังยึดอำนาจโดยทหาร กินเวลายาวนานกว่ายุคสมัยใดทั้งสิ้น) ซึ่งก็เท่ากับเป็นต้นตอของความขัดแย้งขนานใหญ่ที่มีขึ้นตามมา แน่นอนที่สุด เราไม่มีทางย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีตอย่างกับในการ์ตูนได้ ตอบแบบรวบรัด ผมเชื่อมั่นว่า การยกเลิกรัฐธรรมนูญปี 2550 (ผ่านกระบวนการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ’50 ตามมาตรา 291) แล้ว “ขอเริ่มใหม่” โดยนำเอารัฐธรรมนูญ’40 มาใช้แทน (บวกกับบทเฉพาะกาลสั้นๆ อีกไม่กี่มาตราในอันที่จะแก้ปัญหาเทคนิคทางกฎหมาย) เพื่อคืน ‘ประชาธิปไตย’ ให้สังคมไทยเหมือนกับในช่วงก่อนหน้า ย่อมเป็นทางออกสำคัญที่น่าจะทำให้ปัญหาการเมืองสารพัดสารเพห้วง 2 – 3 ปีที่ผ่านมาบรรเทาเบาบางลงไปบ้าง ด้วยยังมีประชาชน (จำนวนมิใช่น้อยแน่ๆ) ตั้งข้อกังขาต่างๆ นานาเกี่ยวกับ ‘จิตวิญญาณ’ ความเป็นประชาธิปไตยของมัน อย่างน้อย ใน 2 แง่มุมใหญ่ด้วยกัน

ที่มา :

อธิบายโดยอิงปรัชญา สัญญาประชาคม ของ รุสโซ ดังว่า “กฎหมายซึ่งจะใช้เป็นกฎหมายได้ จะต้องมาจากเจตนารมณ์ร่วมกันของประชาชนเท่านั้น...” แน่นอน หากนำเอาหลักคิดนี้มาใช้อธิบาย รัฐธรรมนูญปี 50 เอง รวมถึงประกาศ [36 ฉบับ] และคำสั่ง คปค. [20 ฉบับ] ตลอดจนกฎหมายของ สนช. ทั้งหมด [พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญ 3 ฉบับ / พ.ร.บ. อีก 200 กว่าฉบับ] ก็ย่อมหาใช่กฎหมายแต่ประการใด ด้วยไม่อาจอ้างว่ามันมาจากประชาชน หรือตัวแทนประชาชนได้เลย ทว่าวิธีคิดเช่นนี้ กลับสวนทางกับจารีตนิยมแห่งอำนาจตุลาการไทย เพราะท่านมัก ‘ตีความ’ คล้อยตามแนวทางอำนาจนิยมแบบ จอห์น ออสติน ที่เห็นว่า “กฎหมาย คือ คำสั่งคำบัญชาของรัฏฐาธิปัตย์ ซึ่งสั่งแก่ราษฏรทั้งหลาย...”  เสมอมา

ขณะเดียวกัน เสียงประสานของฝ่ายคัดค้านที่ดังกว่าผ่านทางสื่อมวลชนกระแสหลัก ประหนึ่งเป็นเสียงข้างมากของสังคม มักย้ำอ้างถึงแต่เฉพาะ ‘ปลายทาง’ ของรัฐธรรมนูญฉบับนี้ว่าเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกในประวัติศาสตร์ที่ผ่านกระบวนการลง ประชามติ ด้วยคะแนนเห็นชอบถึง 14,249,520 เสียง [หรือ 57.81 % ของผู้ใช้สิทธิออกเสียงประชามติ] ฉะนั้น จึงไม่ควรแก้ไขหรือยังไม่ควรแก้ไข เพราะเท่ากับเป็นการฝืนความรู้สึกของประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศที่ให้การยอมรับรัฐธรรมนูญฉบับนี้ [ทั้งที่เอาเข้าจริงแล้ว ประชาชนที่ว่าคิดเป็นเพียงร้อยละ 32.66 ของผู้มีสิทธิออกเสียงประชามติทั้งหมด และคิดเป็นแค่ร้อยละ 23.44 ของประชากรไทยทั้งประเทศเท่านั้น] โดยละเลย ‘จุดเริ่มต้น’ อันเลวร้าย และมองข้ามความจริงที่ว่า ขณะเดียวกัน มันก็ถูก ‘ปฏิเสธ’ อย่างชัดแจ้งจากประชาชนอีกมากถึง 10,419,912 คน หรือ 42.19 % ของผู้ใช้สิทธิออกเสียงประชามติ มิพักกล่าวถึงความพิลึกพิลั่นนานาของการลงประชามติคราวนี้ ถึงขนาดที่รัฐมนตรีประเทศเพื่อนบ้านอย่างพม่าเอาไปตั้งข้อสังเกตกับผู้แทนจากสหประชาชาติว่า การลงประชามติของเขานั้นเป็นประชาธิปไตยกว่าประเทศไทยเยอะเลย ด้วยเหตุผลข้างต้น รัฐธรรมนูญฉบับนี้ จึงขาดไร้ความศักดิ์สิทธิ์ ‘สูงส่ง’ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแง่ของ ‘ความชอบธรรม’ (ไม่ใช่ ‘ชอบทำ’) เป็นอันมาก

เนื้อหา :           

ก่อนหน้าการลงประชามติรับร่างรัฐธรรมนูญ ปรมาจารย์ทางกฎหมายมหาชนคนสำคัญของบ้านเมือง เปรียบเปรยร่างรัฐธรรมนูญเหมือนกับประกวดนางงาม จึงให้ดูภาพรวมทั้งตัว ทั้งที่หากกล่าวตามความเป็นจริงแล้ว ส่วนสำคัญที่สุดของนางงามที่ทำให้มีโอกาสชนะการประกวดในแทบจะทุกเวที ต้องอยู่ที่ หน้าตา ด้วยมิใช่หรือ ? แน่นอนว่าต่อให้หุ่นดีสมส่วนเพียงไร หากหน้าตาไม่สะสวยก็นับว่ายากลำบากในการคว้าตำแหน่งมาครอง ฉันใดฉันนั้น ถึงแม้รัฐธรรมนูญฉบับนี้ อาจมีความโดดเด่นหลากหลายประการ ถึงแม้นส่วนดีจะมีมากกว่าส่วนด้อย ทว่าในส่วนสำคัญที่สุด [หรือเปรียบได้กับใบหน้าของนางงาม] แล้วนั้น กลับยังคงพบข้อกังขาเชิงประชาธิปไตยมากมาย โดยเฉพาะกับประเด็นเรื่อง ‘ที่มา’ ของสถาบันทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นสภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา ตลอดจนองค์กรตามรัฐธรรมนูญต่างๆ ซึ่งถือเป็นเรื่อง ‘ใหญ่หลวง’ ในทางกฎหมายรัฐธรรมนูญทั้งสิ้น สาระทำนองนี้เท่ากับเป็นการลดพื้นที่ทางการเมืองของประชาชนลงมา เป็นต้นว่า หนึ่ง การเลือกตั้ง ส.ส. แบบแบ่งเขต 400 คน ย้อนยุคหันกลับไปใช้ ระบบ ‘แบ่งเขต เรียงเบอร์’ ย่อมก่อให้เกิดผลเสียหายตามมาหลายประการ ทั้งก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมกับผู้ที่มีสิทธิในบางเขต เพราะแต่ละคนมีสิทธิเลือกตั้งผู้แทนได้ไม่เท่ากัน บางเขตเลือกได้ถึง 3 คน ขณะที่บางเขตกลับมีผู้แทนได้แค่คนเดียว และไม่เอื้อให้พรรคการเมืองเข้มแข็ง ระบบเลือกตั้งเช่นว่าทำให้เกิดระบบหลายพรรคขึ้นมา ผ่านการจัดตั้งรัฐบาลผสม การเมืองจึงขาดทั้งเอกภาพและเสถียรภาพอย่างที่เห็นสอง การเลือกตั้ง ส.ส. สัดส่วนอีก 80 คน จาก 8 กลุ่มจังหวัด ทำให้การแข่งขันทางการเมืองขาดความชัดเจน เนื่องจากประชาชนไม่สามารถทราบถึง ‘คณะรัฐมนตรีเงา’ [นายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีอื่นๆ] ของแต่ละพรรคเหมือนกับก่อนหน้านี้ได้ เพราะแต่ละพรรคต่างก็ต้องจัดทำบัญชีรายชื่อถึง 8 บัญชีตามแต่ละกลุ่มจังหวัด อีกทั้งการแบ่งกลุ่มจังหวัดที่ปรากฏออกมาก็ยังไม่สอดคล้องกับภูมิประเทศและวัฒนธรรมท้องถิ่นแท้จริง ฤาเป็นวาระซ่อนเร้นเพื่อประโยชน์ของพรรคการเมืองหนึ่งโดยเฉพาะ ???สาม การเลือกตั้ง ส.ว. แบบเลือกตั้ง 76 คน เต็มไปด้วยคุณสมบัติและลักษณะต้องห้ามหยุมหยิม เช่น ไม่ให้บุพการี คู่สมรส หรือบุตรของ ส.ส. หรือผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ว., ผู้สมัคร ส.ว. จะต้องพ้นจากการเป็นสมาชิกพรรคการเมืองนานมาถึง 5 ปีขึ้นไป ฯลฯ ส่งผลให้บรรยากาศของการเลือกตั้งเป็นไปอย่างเงียบเชียบถ้วนทั่ว ท่ามกลางบทกำหนดที่ยังหาคำอธิบายไม่ได้อีกสารพัด เช่นให้คนกรุงเทพฯ มี ส.ว. ได้คนเดียวเท่ากับคนในจังหวัดอื่นๆ ทุกจังหวัดของประเทศ โดยหาได้คำนึงถึงจำนวนประชากรอันแตกต่างไม่ เป็นอาทิสี่ ขณะที่ ส.ว. สรรหา อีก 74 คน กลับมาจากการคัดเลือกโดยอภิชนหยิบมือเดียว ซึ่งต่างก็เป็นผู้ดำรงตำแหน่งประธานองค์กรอิสระและผู้พิพากษาตุลาการจากศาลต่างๆ รวมกันแล้ว 7 คนแค่นั้น แถมยังขาดความเชื่อมโยงกับประชาชนโดยสิ้นเชิงอีกด้วย ส.ว. ประเภทนี้ มักหนีไม่พ้นข้าราชการระดับสูง และนักกฎหมายอาวุโสเสียเป็นส่วนใหญ่ ทว่ารัฐธรรมนูญกลับให้ถืออำนาจหน้าที่เท่าๆ กันกับ ส.ว. แบบเลือกตั้ง ทุกประการ เช่นสามารถจะ ถอดถอน ผู้ที่ประชาชนเลือกตั้งเข้ามาก็ได้ห้า กระบวนการสรรหาบุคคลในองค์กรอิสระต่างๆ ยังคงให้อำนาจแก่สถาบันตุลาการ จนดูราวกับว่าประเทศนี้ฝากความหวังของบ้านเมืองทั้งปวงไว้กับองค์กรทั้ง 3 แห่งนี้ ก็คือ ศาลยุติธรรม ศาลปกครอง และ ศาลรัฐธรรมนูญ ไปเสียทั้งหมด [องค์ประกอบของคณะกรรมการสรรหาแต่ละองค์กรมากบ้างน้อยบ้างตามแต่รัฐธรรมนูญจะกำหนด อย่างเช่น 7 กรรมการสรรหา กกต. เป็นฝ่ายตุลาการถึง 5 คน, 5 กรรมการสรรหา ปปช. เป็นฝ่ายตุลาการถึง 3 คน] ทั้งนี้เราก็ต้องไม่ลืมด้วยว่า อำนาจนั้นย่อมต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบ แล้วศาลท่านพร้อมแสดงความรับผิดชอบในทางการเมืองแบบเต็มตัว (ถูกวิพากษ์วิจารณ์/ตรวจสอบได้) อย่างที่คนอื่นๆ มีแล้วหรือยัง ???หก การกำหนดห้ามมิให้ ส.ส./ส.ว./นายกฯ/รมต. เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการทำงานของข้าราชการประจำ เพื่อประโยชน์ของผู้อื่น ไว้ชนิด กำกวม โดยให้ถือว่าเป็น การกระทำที่เป็นการขัดกันแห่งผลประโยชน์ ด้วยนั้น ย่อมทำให้ฝ่ายการเมืองอ่อนแอจนอาจถูกฝ่ายราชการครอบงำเช่นในอดีตได้ (บ้างใช้คำเรียกลักษณะทำนองนี้ว่า “อำมาตยาธิปไตย”) ทั้งๆ ที่ในเชิงความสัมพันธ์ทางอำนาจแล้ว ‘อำนาจทางการเมือง’ (ที่มาจากเลือกตั้งของประชาชน) ย่อมจักต้อง เหนือ กว่า ‘อำนาจทางการบริหาร’ (ระบบราชการ) ยึดตามหลัก Civil Supremacy ของอารยประเทศเจ็ด การกำหนดให้การ ‘ยุบพรรค’ สามารถทำได้ง่ายดายมาก ทั้งๆ ที่ในหลายๆ ประเทศการยุบเลิกพรรคการเมืองจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อวิถีทางของพรรคนั้นขัดกับหลักการประชาธิปไตยอย่างร้ายแรง เช่น เน้นมุ่งการใช้ กำลังรุนแรง ล้มล้างรัฐธรรมนูญ เพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจในการปกครองประเทศฉับพลัน ด้วยเหตุนี้ หลายประเทศประชาธิปไตยก้าวหน้าจึงเต็มไปด้วยพรรคการเมืองที่มีอุดมการณ์อันหลากหลาย เช่น พรรคกัญชา [Marijuana Party], พรรคคอมมิวนิสต์, พรรคสังคมนิยม, พรรคสีเขียว [Green Party]แปด มาตราสุดท้ายของรัฐธรรมนูญฉบับนี้ ถือเป็น ‘สิ่งตกค้าง’ อันสุดแสนร้ายกาจ ความหวังที่จะเห็นการรัฐประหารครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายไม่มีทางเกิดจริง เพียงมาตรานี้มาตราเดียวก็ปิดโอกาสตรวจสอบการใช้อำนาจของคณะผู้ก่อการ ตลอดจนผู้เกี่ยวเนื่องผ่านกระบวนการทางศาลทุกชนิดโดยสิ้นเชิง อย่างเช่นกรณีทุจริตคอรัปชั่นก็ไม่อาจจะดำเนินคดีได้ เนื่องจากมาตรานี้บัญญัติรับรองให้ อะไรๆ ก็ชอบด้วยรัฐธรรมนูญทั้งนั้น ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือ กรณี ‘เอกสารลับ’ สกัดกั้นพรรคพลังประชาชนที่ลงนามโดยอดีตประธาน คมช. ซึ่งต่อมา กกต. เสียงข้างมาก ได้ออกมายืนยันว่า ไม่อาจดำเนินการใดๆ ต่อการกระทำของ คมช. ได้ เพราะถือเป็นการกระทำที่ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 36 และมาตรา 37 ของรัฐธรรมนูญชั่วคราวปี 2549 และมาตรา 309 ของรัฐธรรมนูญปี 2550 แล้วนั่นเอง

อนึ่ง ถึงแม้น ‘ประชาธิปไตย’ จะไม่ใช่ระบอบที่ดีสมบูรณ์แบบ เพราะทั้งสิ้นเปลืองเวลา เงินทอง ฯลฯ อีกทั้งยังมีความขัดแย้ง / ยุ่งเหยิง / ไร้ระเบียบอันเกิดจากการต่อสู้ในทางต่างๆ อีกมากมาย ทว่าบทเรียนครั้งแล้วครั้งเล่าก็ได้ตอกย้ำให้เราต้องเรียนรู้ / ยอมรับกันว่า นี่ถือเป็นระบอบการปกครองที่เลวร้ายน้อยที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยมีมา…

...ฤาสังคมไทย (โดยเฉพาะชนชั้นนำ) จะไม่เอาระบอบประชาธิปไตย ???

edit @ 19 Dec 2009 23:10:44 by B&B

(1)

แม้ผมจะไม่ใช่คนเชียงรายโดยกำเนิด แต่ผมก็ผูกพันกับเชียงรายมานานหลายปีแล้ว นับแต่เริ่มสอนหนังสือที่ ม.แม่ฟ้าหลวง ในปี 2546 และเมื่อได้รับความไว้ใจให้รับผิดชอบงานด้านประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยก็ยิ่งได้ทำงานร่วมกับภาคส่วนต่างๆ ของจังหวัดเชียงรายใกล้ชิดยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแวดวงสื่อสารมวลชนแขนงต่างๆ ก่อนที่จะมหาวิทยาลัยจะเปิดโอกาสให้ผมได้ศึกษาต่อ และด้วยภาระเช่นนี้นี่เองที่ส่งผลให้ผมต้องใช้จ่ายเวลาอยู่ที่บ้านเกิด จังหวัดเชียงใหม่ มากกว่า

(2)

ช่วงค่ำวันอาทิตย์ที่ 18 ตุลาคมที่ผ่านมา จึงถือเป็นครั้งแรกที่ผมได้ติดตามชมเกมการฟาดแข้งของทีมเชียงรายยูไนเต็ดสดๆ แบบเต็มๆ ผ่านทาง http://weahlr.com/liveradio.htm ในเกมสุดระทึกที่พบกับทีมนราธิวาส ซึ่งผู้มาเยือนออกนำถึงสองครั้ง แต่เชียงรายยังไล่เจ๊าได้ 2:2 ช่วงทดเวลาบาดเจ็บนาทีสุดท้าย

ผู้บรรยายเก็บตกรายละเอียดรอบข้างสนามได้อย่างไม่มีที่ติ ทั้งบรรยากาศกองเชียร์ บุคคลสำคัญที่เข้ามาชม การวิจารณ์การแก้เกม ฯลฯ แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ผมได้ชมเพียงจากคลิปสั้นๆ ที่ถูกนำมาเผยแพร่ภายหลังเกมในเว็บไซต์ทางการของสโมสร (http://www.chiangraiunited.com) หรือจากลิงค์ที่ถูกนำมาแปะไว้ใน Social Network ยอดนิยมอย่าง Facebook (http://www.facebook.com/pages/Chiang-Rai-United-FC/73884261880) Twitter (http://twitter.com/crutd) หรือ Hi5 (http://CR-Utd.hi5.com)

แม้นอรรถรสการเชียร์จะเทียบกับการเข้าไปชมถึงในสนามไม่ได้ แต่เกมนัดนี้ก็สนุก ตื่นเต้น และเร้าใจไม่แพ้เกมฟุตบอลลีกในยุโรปที่คนไทยคลั่งไคล้ อีกด้านหนึ่งย่อมสะท้อนให้เห็นถึงพลังของเทคโนโลยีสารสนเทศที่ช่วยทำให้ข้อจำกัดเรื่อง ‘เวลา’ และ ‘สถานที่’ (Time & Space) แทบจะหมดความหมายลงไปทีเดียว

(3)

จากปริมาณแฟนบอลที่มาชมในสนาม ม.แม่ฟ้าหลวง อันน้อยนิดในช่วงแรกๆ ของการแข่งขันฟุตบอลลีกภูมิภาค "ดิวิชั่น 2" ภาคเหนือ มาเป็นจำนวนหลายพันคนจนล้นสนามกีฬากลางจังหวัดเชียงราย ดังที่เกิดขึ้นในทุกๆ นัด ซึ่งเป็นรอบมินิลีกที่นำเฉพาะทีมแชมป์จากทั้ง 5 ภาค ตัวแทนกลุ่มภาคเหนือ ก็คือ เชียงราย ยูไนเต็ด กลุ่มภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คือ เลย ซิตี้ กลุ่มภาคกลางและภาคตะวันออก คือ สมุทรปราการ เอฟซี กลุ่มภาคใต้ คือ นราธิวาส เอฟซี และกลุ่มกรุงเทพฯและปริมณฑล ได้แก่ ราชประชา-นนทบุรี มาเตะแบบพบกันหมดเหย้า-เยือน คัดเอา 3 จาก 5 ทีมขึ้นชั้นไปเล่นในศึก "ดิวิชั่น 1" ต่อไป

วัฒนธรรมการเชียร์บอลของชาวเชียงรายวันนี้ (รวมถึงทีมอื่นๆ) สีสัน ลวดลายแทบไม่ต่างจากแฟนคลับของทีมดังๆ ต่างประเทศ เป็นภาษาสากลที่สามารถใช้สื่อสาร “ความเป็นเชียงราย” สู่การรับรู้ของชาวโลกได้อีกทางหนึ่ง ภายใต้สมญานามที่เรียกกันว่า the orange power

ความสำเร็จของเชียงรายยูไนเต็ดชุดนี้ ไม่ว่าจะเป็นผลงานในสนาม หรือความนิยมของแฟนบอล ถือว่าเป็นไปอย่างก้าวกระโดดในช่วงระยะเวลาอันสั้น ทั้งๆ ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในปี 2552 นี้นี่เอง พร้อมๆ กับสถิติสวยหรู แข่ง 20 นัด ชนะ 17 เสมอ 3 ได้ 62 เสีย 16 รวม 54 คะแนน คว้าแชมป์กลุ่มภาคเหนืออย่างง่ายดาย ที่สำคัญคือยังสะกดคำว่าแพ้ไม่เป็นเลยจนถึงบัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันในบ้านหรือนอกบ้านก็ตาม จากทีมที่เข้าร่วมทั้งหมด 11 จังหวัด ได้แก่ 1.เชียงราย 2.พิจิตร 3.ชัยนาท 4.อุตรดิตถ์ 5.เพชรบูรณ์ 6.พิษณุโลก 7.สุโขทัย 8.กำแพงเพชร 9.เชียงใหม่ 10.แพร่ 11.ตาก (เรียงตามลำดับในตารางคะแนน)

หากใช้ทฤษฎีทางการบริหารแบบพื้นๆ มาจับ จะเห็นได้ชัดเจนว่าความสำเร็จของเชียงรายยูไนเต็ดมาจากส่วนผสมของ 4M ที่ลงตัว คือ (1) Man (2) Money (3) Material (4) Management

M ตัวแรก คือ บุคลากร ด้วยวิสัยทัศน์ของประธานสโมสรอย่าง คุณมิตติ ติยะไพรัช นำมาซึ่งการวางระบบจัดการที่ดีให้แก่สโมสร กอปรกับได้โค้ชที่ชื่อ โค้ชวัง ธวัชชัย ดำรงอ่องตระกูล อดีตนักเตะทีมชาติชุดอันดับ 4 กีฬาเอเชี่ยนเกมส์ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพมาคุมทีมให้ (ก่อนหน้านี้ในรอบคัดเลือกใช้ โค้ชปอนด์ สฤษดิ์ วุฒิช่วย และตามมาด้วย โค้ชตุ๋ย ถาวร สุริยะผล) ผนวกกับนักเตะฝีเท้าดี ทั้งที่มากประสบการณ์จากการเล่นระดับสูงมาก่อน ประกอบกับนักเตะสายเลือดคนเชียงรายเอง (4-5 คน) เช่น เบิร์ด วัชรากร ไกลถิ่น ดาวยิงหมายเลข 7 ขวัญใจแฟนบอลชาวเชียงราย ส่งผลให้ศักยภาพทีมเชียงรายยูไนเต็ด ณ เวลานี้ไม่เป็นรองทีมใดนัก นอกเหนือจากมีสไตล์การเล่นอย่างสนุกเน้นบุกแล้ว

M ตัวที่สอง เป็นเรื่องของ งบประมาณ ซึ่งผู้บริหารเน้นทุ่มใช้ในการจ้างนักฟุตบอลฝีเท้าคุณภาพมาร่วมทีมเป็นหลัก บางคนมีดีกรีเป็นถึงอดีตทีมชาติ หลายคนเคยผ่านการเล่นในระดับดิวิชั่น 1 หรือไทยพรีเมียร์ลีกมาแล้ว ว่ากันว่านักเตะบางคนได้รับค่าตอบแทนสูงเฉียดๆ หลักแสนบาทต่อเดือนเลยทีเดียว โดยได้งบจากผู้สนับสนุนภายในจังหวัดมาช่วยเหลือในการสร้างทีมเป็นส่วนใหญ่ (ปัจจุบันมีน้ำดื่มตราสิงห์เป็นสปอนเซอร์คาดอก)

M ตัวที่สาม ทรัพยากร นั่นคือการมีสนามขนาดใหญ่ (สนามกีฬา ม.แม่ฟ้าหลวง ความจุประมาณ 3,500 คน) สวยงาม และได้มาตรฐานมารองรับเกมในบ้าน นอกเหนือจากการสร้างที่พักและศูนย์ฝึกซ้อมของสโมสรครบวงจร (แค้มป์เก็บตัวแห่งนี้ ตั้งอยู่ใกล้ๆ สนามบินเชียงราย) ตลอดจนช็อปขายของที่ระลึกอย่างเป็นทางการของสโมสร เช่น เสื้อแข่ง เสื้อยืด ผ้าพันคอ ฯลฯ (ร้านธิดาสปอร์ต อ.แม่จัน)

M ตัวสุดท้าย ได้แก่ การจัดการ แบบมืออาชีพ เดินตามรอยต้นแบบสโมสรยักษ์ใหญ่ระดับชาติ อย่างเช่น เมืองทองหนองจอกยูไนเต็ด (แชมป์ TPL) หรือ ชลบุรีเอฟซี (รองแชมป์ TPL) ทั้งเรื่องของการวางรากฐานโดยสร้างทีมจากนักเตะรุ่นเยาวชน พัฒนารูปแบบการเล่นให้เร้าใจ ให้ความสำคัญกับเรื่องคุณภาพชีวิตของนักเตะ ตราสัญลักษณ์มีความโดดเด่นขายได้ (รูปกว่างโซ้งถือตุงไชย) จัดหาแหล่งรายได้จากช่องทางต่างๆ (ผู้สนับสนุนหลัก, ค่าเข้าชม, ขายสินค้าที่ระลึก ฯลฯ) สร้างกระแสในหมู่แฟนคลับผ่านเครื่องมือสื่อสารอันทันสมัย เปิดโอกาสให้ชาวเชียงรายได้มีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางของทีมในบางเรื่อง เป็นอาทิ  

(4)

“...โดยนำร่องเริ่มต้นจากพื้นฐานท้องถิ่นนิยม...”ข้างต้นคือคำพูดของประธานสโมสรหนุ่มไฟแรงที่ปรากฏในเว็บไซต์ของสโมสร ซึ่งผมเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง เพราะแฟนบอลที่เกิดหรืออยู่ในพื้นที่นั้น เป็นแฟนบอลที่มีความศรัทธาเหนียวแน่น พร้อมเจ็บปวดไปกับทีมได้ทุกเมื่อ แตกต่างจากแฟนบอลนอกพื้นที่ ซึ่งความนิยมชื่นชอบแปรผันไปตามผลงานในสนามของทีม เหมือนลมพัดมาแล้วก็ผ่านไป ทีมยิ่งใหญ่ของโลกที่ยืนหยัดมาถึงทุกวันนี้ได้ ทั้งแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ลิเวอร์พูล บาร์เซโลนา รีลมาดริด ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เริ่มต้นมาจากการสนับสนุนของชนชั้นแรงงานภายในท้องถิ่นของตนเองก่อนทั้งสิ้น เริ่มจากจุดเล็กๆ กว่าจะเป็นที่นิยมแพร่หลายตกเป็นเป้าสนใจของผู้คนครึ่งค่อนโลกอย่างทุกวันนี้

แน่นอนที่สุด แฟนบอลเป็นกำลังสำคัญของทีมอย่างมิต้องสงสัย คนท้องถิ่นมีเป้าหมายเพื่อมาเชียร์ทีมด้วยใจรัก ฟื้นฟูความรู้สึกดีๆ และสายสัมพันธ์ของชุมชน เป็นการใช้เวลาว่างเล็กน้อยในช่วงเสาร์อาทิตย์ในสนามกีฬา สิ่งที่ผมเห็นบนจอคอมพิวเตอร์วันนั้นก็ให้ความรู้สึกใกล้เคียงกัน

อย่างไรก็ดี “ท้องถิ่นนิยม” (Localism) นั้น หมายถึงพันธะผูกพันทางอารมณ์ที่มนุษย์ทั้งในระดับปัจเจกบุคคลและระดับกลุ่มมีต่อถิ่นที่อยู่อาศัย ประวัติศาสตร์ วิถีชีวิต ประเพณี สัญลักษณ์และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมต่างๆ ของตนเอง ซึ่งหาใช่มีความหมายเพียงหน่วยในการตั้งถิ่นฐานตามเขตการปกครองเท่านั้น

กระบวนการท้องถิ่นนิยมที่เกิดขึ้นและกำลังเคลื่อนไหวในปัจจุบันพบได้ในหลากหลายแง่มุมด้วยกัน บ้างใช้เพื่อเรียกร้องการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น บ้างรณรงค์ให้ชุมชนหันมาอนุรักษ์หวงแหนวัฒนธรรมพื้นถิ่น (ภาษา, การแต่งกาย, ขนบธรรมเนียมปฏิบัติ, สถาปัตยกรรมท้องถิ่น ฯลฯ) หรือการที่พรรคการเมืองบางพรรคนักการเมืองบางคนเอามาเป็นประเด็นสำคัญในการหาเสียง แม้กระทั่งในเกมกีฬาก็ไม่มีข้อยกเว้นแต่อย่างใด ซึ่งบางสโมสรชั้นนำของต่างประเทศไปไกลถึงขั้นสามารถพึ่งตนเองและบริหารจัดการโดยสมาชิกรายย่อยในระดับท้องถิ่นล้วนๆ

ความเป็น คนบ้านเดียวกัน ความเป็น คนเจียงฮาย ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในท้องถิ่นเช่นนี้นี่เองที่อยู่ข้างหลังสถิติไร้พ่ายอันสุดหรูของเชียงรายยูไนเต็ดที่ใครหลายคนมองข้ามไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปาฏิหาริย์ที่มาทันเวลาพอดิบพอดีในนัดล่าสุด

หากเป็นไปได้ ผมอยากจะเข้าไปมีประสบการณ์ (จริงๆ) ร่วมกับผองเพื่อนชาว พลังสีส้ม ด้วยตัวเองสักครั้ง ก่อนที่การแข่งขันฤดูกาลหน้าในระดับดิวิชั่น 1 (เพื่อคัดเอา 3 ทีมก้าวขึ้นสู่ลีกสูงสุดของประเทศ) จะดำเนินมาถึงในอีกไม่ช้า. 

ณัฐกร วิทิตานนท์ 

edit @ 17 Dec 2009 19:16:30 by B&B